Al bij het zien van de trailer voor Passengers was ik enthousiast. Twee mensen die veel te vroeg wakker worden op een ruimteschip; dat moest een heerlijk romantisch verhaal in outer space zijn. De film bleek heel anders dan gedacht, maar eerlijk gezegd vooral veel beter dan verwacht. Geen cheesy romance, maar een filosofisch drama in de ruimte.
5000 slapende passagiers aan boord van een ruimteschip
In Passengers is een ruimteschip onderweg naar een andere planeet, om daar een nieuwe menselijke kolonie te stichten. Aan boord bevinden zich 5000 passagiers, de toekomstige bewoners van Homestead II. Deze passagiers worden slapende gehouden, maar door een technisch mankement worden Jim en Aurora 90 jaar te vroeg wakker. De planeet Homestead II lijkt voorgoed buiten hun bereik. Wat moet je doen als je de rest van je leven op een ruimteschip moet uitzingen?
In eerste instantie deed het plot van Passengers mij denken aan Across the Universe, wegens het feit dat ingevroren passagiers aan boord van een ruimteschip te vroeg wakker worden, maar hier houdt de vergelijking op. Bij Across the Universe is er namelijk nog een hele groep mensen wakker aan boord van het schip om het schip draaiende te houden – mensen die enkel op het schip zullen leven en nooit de bestemming zullen bereiken. In Passengers zijn het echter enkel Aurora en Jim die wakker zijn en een enorm groot ruimteschip voor zichzelf alleen hebben, met uitzondering van een aantal robots.
Nu de robots toch aan bod komen: wat een fantastische rol van Michael Sheen! En sowieso vond ik alle technische snufjes, zoals de schoonmaakrobots, en de binnen- en buitenkant van het ruimteschip erg goed uitgewerkt. Voor mij voelde dit als een geloofwaardig ruimteschip, zonder te veel overbodige gadgets. Dat zwembad is overigens echt een droom.
Jim en Aurora
Passengers wordt grotendeels gedragen door twee personages, Jim en Aurora, respectievelijk gespeeld door Chris Pratt en Jennifer Lawrence. Ik vind dat beide acteurs een heel realistisch personage weten neer te zetten, waardoor het voor mij geen enkel probleem was om naar ‘slechts’ twee personages te kijken. Ook het feit dat de tijd verstrijkt maakt het verhaal enorm sterk en geloofwaardig. Personages nemen beslissingen niet van de ene op de andere dag, maar denken na over hun keuzes. Ook emoties komen erg goed over, waarschijnlijk omdat de personages de tijd krijgen om te rouwen en zich te ontwikkelen. Sowieso wist deze film mij emotioneel enorm te raken. Minstens drie, vier keer liepen de tranen over mijn wangen. Ik kon me goed inleven in het verhaal en vond het einde overigens perfect. Voor mij kon de film niet beter eindigen dan zo.
Het enige minpuntje van Passengers was voor mij persoonlijk de actiesequentie in opmars naar het einde van de film. Doordat de rest van de film meer personage-gedreven is, viel het actiegebeuren een beetje uit de toon. Opeens moest er nog snel iets gebeuren, terwijl ik tot dan toe van het rustig kabbelende ritme van de film had genoten. Voor mij kwam deze actiescène iets te veel uit de lucht vallen en het voelde stiekem ook behoorlijk ongeloofwaardig aan.
Passengers was voor mij een meer dan aangename verrassing. Het filosofische verhaal werd gedragen door twee fantastische hoofdrolspelers en wist me keer op keer tot tranen toe te roeren. Eigenlijk is dit een gedachte-experiment: wat te doen met je leven als je voorgoed op één plek vastzit? Ondanks een actiescène die min of meer uit de lucht kwam vallen, ben ik groot fan van deze film. Ik werd weggeblazen door het plot. Een aanrader.
