In Glitch ervaren mensen, door een geïmplanteerde computerchip in hun hoofd, niet langer emoties. Wanneer de complete mensheid als brave zombie functioneert heeft de regering vrij spel om te doen en laten wat ze maar willen. Een toffe introductie tot een spannende serie!
Computerchip schakelt emoties uit
In de Community is er geen pijn of oorlog, omdat de menselijke emoties uitgeschakeld worden door een chip die in ieders hoofd zit. Wanneer het systeem van Zoe hapert, begint ze opeens eigen gevoelens en emoties te ervaren. Een dergelijke afwijking van het normale moet direct gemeld en gerepareerd worden, maar Zoe heeft een geheim. Door de haperingen in haar systeem heeft ze telekinetische krachten ontwikkeld. Wanneer een geheim als deze uitkomt, dan zal Zoe zeker gedeactiveerd worden.
Ik heb Glitch gekocht vanwege de mooie cover. Stiekem wist ik niet eens precies waar het verhaal over zou gaan, maar gelukkig was het zeker geen miskoop. Het achterliggende idee van Glitch is namelijk enorm origineel. De ingeplante chip die zorgt voor een gebrek aan emoties, maakt dat mensen zicht als robots zonder eigen wil gedragen. Maar wat gebeurt er wanneer gevoelens en emoties – die een leven lang uitgeschakeld zijn geweest – opeens terugkeren?
Geen originaliteitsprijs
Het algemene plot van Glitch was helaas niet super origineel. Jongen en meisje leren elkaar kennen en worden verliefd. Samen moeten ze in opstand komen tegen de regering en dan komt er ook opeens nog een love triangle aan te pas. Maar toch wist dit boek me enorm te vermaken. Misschien komt het door de combinatie met het paranormale? Glitchers hebben namelijk vaak een bepaalde gave. Zo kan Adrien visioenen van de toekomst zien en heeft Zoe een telekinetische kracht.
Gewist geheugen
Daarnaast vond ik ook het gewiste geheugen een zeer interessante en toffe toevoeging aan het verhaal. Hierdoor weet Glitch zich dan toch te onderscheiden van een hele hoop andere dystopische Young Adult boeken. Omdat ik geen spoilers wil verklappen ga ik het hierbij laten.
Ik vond het hoofdpersonage Zoe erg sympathiek en de manier waarop zij nieuwe emoties en gevoelens ontdekt is heel goed beschreven. Van wanneer ze voor het eerst de smaak van een aardbei proeft tot en met de eerste keer dat ze boos of verdrietig is. De schrijfstijl van Heather Anastasiu maakt dat je je helemaal kunt inleven in de emoties van Zoe. Daarentegen had ik trouwens een enorme hekel aan het personage Max; een creepy dude die duidelijk maar één ding wil van een meisje.
Hoewel Glitch geen verhaal bomvol actie is, vond ik het boek nergens saai. Ik wilde constant weten hoe het verhaal verder zou gaan en wilde liever niet stoppen met lezen. Het boek eindigde bovendien met een spannende cliffhanger, waardoor ik direct in het vervolg Override ben begonnen.